Drugi celovitiji susret s odabranim delima iz kamernog opusa Svetlane Maksimović, posle četiri i po godine na istom mestu, u Skupštine grada Beograda, osim sporadičnih slušanja nekoliko njenih ostvarenja u tom periodu (najuzbudljivije i najspremnije je bilo u aprilu izvođenje kompozicije Četiri muzejske sobe Simfonijskog orkestra RTS-a i dirigenta Bojana Suđića), ponovo nas je očarao originalnošću, čistom lepotom, liričnošću, iskrenošću i specifičnom, toplom emotivnošću njene u većini meditativne, transparentne, melanholične, ponekad i letargične, neagresivne, pa i usporene, u svakom tonu duboko osmišljene i izosećane muzike.